نقش تکامل مواد و میدان دید آینده در لنزهای مصنوعی داخل چشمی چیست؟

لنز داخل چشمی مصنوعی یک دستگاه نوری است که به طور مصنوعی برای جایگزینی عملکرد عدسی کریستالی چشم انسان ساخته شده است. می توان آن را در چشم کاشت کرد تا به بیماران کمک کند بینایی خود را بازیابی کنند.

عملکرد و کیفیت لنزهای مصنوعی داخل چشمی تا حد زیادی به مواد ساخت آنها بستگی دارد.

نسل اول: PMMA (شیشه ارگانیک) - سختی بالا اما غیرقابل تاشو، نیاز به کاشت برش بزرگ.

نسل دوم: ژل سیلیکون - تاشو اما به راحتی الکتریسیته ساکن را جذب می کند. محصول نسل دوم دارای پیوند متقابل-و مقاوم در برابر اشعه ماوراء بنفش است.

نسل سوم: استر اکریلیک (آب دوست/آب گریز) - خواص نوری و زیست سازگاری را متعادل می کند.

نسل چهارم: پلی ایزوبوتن متقابل - اولین محصولی است که در جهان به "فلاش صفر" و شکل پذیری فوق العاده- دست یافته است.

مواد پلی متیل متاکریلات برای تولید عدسی های مصنوعی از طریق واکنش پلیمریزاسیون مونومرهای متاکریلات استفاده می شود. دارای مزایای بسیاری مانند عملکرد نوری خوب، شفافیت بالا، ضریب شکست پایدار است که برای اصلاح دید، عملکرد مکانیکی عالی که می تواند شکل را حفظ کند و زیست سازگاری عالی است.

به عنوان مثال: لنزهای سخت مصنوعی داخل چشمی ساخته شده از پلی متیل متاکریلات (PMMA) کیفیت تصویربرداری بالا و قیمت مقرون به صرفه دارند، اما نیاز به برش های کاشت بزرگتر دارند. مواد جدید به طور مداوم در انعطاف پذیری و فعالیت بیولوژیکی برای پاسخگویی به تقاضا بهبود می یابند.

مواد پلی (متیل متاکریلات) موجود برای سنتز لنزهای مصنوعی داخل چشمی عبارتند از:

با افزایش تاکید بر سلامت چشم، بازار لنزهای مصنوعی داخل چشمی روند رشد سریعی را نشان می دهد.